untitled

Решетки имам на прозорците.
Веќе долго се прашувам
дали од некој вид метал
се исковани,
или едноставно
свеста со мене си поигрува.
Не е ни чудно.
Со недели веќе
креветот ми е уточиште,
и катаден се валкам
со се` она што се излева од мене,
секој ден – различно.
Ми се лепи на телото
небаре крлушки на риба.
Барем пердуви да беа
Утеха во нив ќе најдев..
Ќе речев
ќе летнам некој ден
олеснета за цел еден живот,
со список заборавени луѓе
зафрлени во џебовите
што никогаш не ги проверувам.
Па и гавран да бев,
ќе речев,
барем птица сум,
ќе летнам еден ден..
Далеку..

Никогаш не дознав колку е тоа далеку.

Но
Халуцинирам веќе долго,
и линијата на (не) реалното
избледнува на хоризнотот.
Само решетките уште се тука.
Секое утро.
Секоја ноќ.

Што ќе ми е календар
кога потсетник на прозорецот имам?

Од метал ли се,
или сама сум ги создала,
од правта на мојата немоќ?
Сама себеси -
и затвореник и чувар.

(...)

Ме препознаваш
во денот
што се тутка
под закрила на тмурното небо,
и во немоќ воздивнуваш.

Ми тежи твоето сожалување.

Претурам по џебовите
за да најдам парче изгужвана насмевка,
да си ја наместам на лицето
и така наивно да се насмеам.
Но, тие дишат во празнотија.

Од неодамна,
облаците ми се огледала,
малку им е нерамна површината,
ама во нивните дождови
си ги препознавам солзите.
Воопшто не се невини.
Ниту бистри
и чисти ко планинска роса.
Валкани се.
И по калдрмите истураат црнила.

Внимателно пребираш зборови
со кои би ми пружил утеха,
а помеѓу мене и тебе
растојанието го мерам
во три пати поголеми чекори од обично.

Ти мавтам
со заостанати допири на дланките.

Еј?
Ќе се сретнеме ли повторно,
во пролетта што никогаш не доаѓа?

Утринска

Во поспаните мугри на градот
единствени будни сме,
со мислите
и пижамите
развлечени од носење.
Инсомнија.
И секое утро
во истото време
го судирам погледот
со неговите магливи очи,
- полека мижурка
пред првиот зрак сонце,
и со кренати раменици
кревам бело знаменце.
Прстите ми се осетливи
на разочарувња,
па внимателно ги собирам
остатоците од некои минати времиња
распослани на балконот.
Потоа му го свртувам грбот на градот
и бегам од светлината на денот,
но, тој знае,
за нас
свртениот грб никогаш не значи крај.
Животите,
сведени ни се одамна,
само на одење и враќање.

Со шепот те довикувам
Знаејќи дека можеш да ме слушнеш. 

Стави ми, само
половина лажиче шеќер во кафето,
и онака животот ми е горчлив.

(не)признавање

Секојдневно,
нашите утра искапени во тмурност
завршуваат на отворен прозорец.
Нашите мисли се судираат
со бариерата на перцепцијата.
Залудно ми го следиш погледот,
Никогаш нема да ги видиш врвовите
на осаменоста
на кои ги положувам изморените очи.
Не смееш да ги видиш!
Откровение на потиснатите мисли.
Се плашам од слободата што си ја давам..
да ги извадам од длапките,
да ги наредам пред себе
и темелно да ги разгледувам.
Суицидалноста што се се јази на облаците
се издига
највисоко од сите,
ги полни градите со воздух,
и не издишува,
туку расте.

Секојдневно.

На последната голтка
од горчливото кафе,
си ја голтам и слабоста.
Низ воздишка ја бркаш љубопитноста.

Едно „зошто сме се`уште заедно“
без прашалник

виси во воздухот.
За да ја прикриеме осаменоста.
Знам јас.
Знаеш и ти.

Но, молчиме.
Во грутки заборав ја толчиме,
стварноста.
Нас,
уште од раѓање не капеле во гордост.