Летно

Убаво е
кога јули ќе го дочекаш
со пареа
од врел камиличен чај,
и озарена насмевка
од самотијата
до бескрајот.

Убаво е
кога бикините
ги заменувам
со долги пижами,
расткајувам соништа
од тука
до песочните брегови..

Убаво е кога температурата
ја дразнат
капки летен дожд,
смуртени лица
и отворени чадори..

Изладено кафе
на прозорец,
сув летен ветер
и сиви облаци..

Убаво е,
кога летото ме сака
онолку колку што
јас го мразам.

Носталгичност

Го грабнувам
замислениот ноември
од јунската тмурност
и го гушкам.

Го држам во прегратки
и му плачам
за изобличеноста
на луѓето..
Седи – му велам,
и му подавам
шолја изладено
ноемвриско кафе.
Си го згорчуваме животот
за да се вклопиме
во пастелот
на денот што доаѓа.
Насмев.
За да го покриеме
идното заминување.

Двајца љубовници
изгубени некаде помеѓу
две изгрејсонца.

Ќе ми недостасуваш – велам,
и гледам како јуни
ми го тегне низ
зраците на пеколно сонце.

Шаблонски

Кога ќе си го скроиме
животот
по погрешен шаблон,
останува само
да прикрпиме мечти,
кичесто
да ги прекриеме
неубавите детали
во некоја нијанса
на силно портокалово.

Мала апликација
српеста месечина.
Гризната од мраморна ноќ.
Да се сеќаваме дека
дека секогаш
има светло
на крајот од тунелот.

Ги пропуштам
рацете во
скинатите џебови,
го накривувам шеширот
да ја скријам
носталгијата.

Важно е сега,
да се задржиме на шаблонот,
кога веќе не знаевме да живееме
од сни.

Некогаш,некаде

..Под меката такенина
на растегната пижама,
сокриено млитаво тело.
Во него заробена
сиромашна душа
на човек без лице,
на сплотени немири.

Раздразливост.

Модрици.
Гребаници.
Пискот.

Блудно и се предавам на болката.

Те повредувам.
Ме повредуваш.
Низ горделивост
си вдахнуваме живот.

Љубиме.
Некогаш.
Некаде.